روز یکشنبه هشتم ماه جون ، محفل شکوهمند ی به منظور یاد بود از شهدای گرانقدر راه آزادی افغانستان در شهر تورنتو ی کانادا دایر گردید . محفل مذکور از طرف خانواده های برخی از شهدا و دوستداران و هواداران  شهید مجید کلکانی بر گزار گردیده بود که درآن جمع بزرگی از هموطنان مقیم شهر تورنتو و حو مه ، تعدادی از دانشمندان آزادیخواه ایران مقیم تورنتو ، عده  ای از هوا داران سازمان آزادیبخش مردم افغانستان ( ساما ) وسایر آزادی دوستان اعم از خانمها و آقایان اشتراک ورزیده بودند .
محفل ساعت 3 بعد از ظهر به گردانند گی جوان فعال (سلیم نوری ) با اعلام یک دقیقه سکوت به خاطر حرمت گزاری به روان شهدای بخون خفته ی میهن و معرفی سخنرانان آغاز  گردید .
آقای اسدالله حکیمی نخستین سخنران محفل بود که پیرامون شخصیت مبارزاتی دوبرادر شهید    ( مجید کلکانی و قیوم رهبر) ، رهبران  سازمان آزادیبخش مردم افغانستان  و اندیشه های آزادیخواهانه وضد استعماری آنها مفصلا صحبت نمود ه از دوستان و پیروان راه بر حق  شهدا تقاضا بعمل آورد تا طبق ارمان و افکار ملی و انقلابی آنان به پیش روند . 
آقای حکیمی در بخشی از صحبت هایش چنین گفت : ”  بین جوانمردی و عیاری که مجید به آن مجهز و معتقد بود تا لومپنیزم به اصطلاح کاکه نماهای ولگرد، دریا ها فاصله است که دشمنی خود را فقط با دشمنا ن مردم سمت و سو میداد و دیگران را نیز درین راه فرا میخواند. برای مجید ، به اصطلاح دشمنی های شخصی ، سمتی ، منطقه ای ، لسانی ، قومی ، مذهبی و . . . ، ابتذالات و یا توطیه هایی هستند که برای تفرقه و جدایی در بین مردم بکار گرفته میشوند تا مردم از وظایف اصلی که مبارزه ی ملی و طبقاتی است منحرف گردند. “
و در جای دیگری از صحبت هایش چنین افزود :  ” شهید مجید در تمام زند گی مبارزاتی اش به ظلم و ستم طبقات حاکمه ی وقت تن نداد، که به شیوه های پسندیده ی خودش علیه آن رزمید. زمانیکه هم کشورش مورد تجاوز اجنبی قرار گرفت، دیگر هیچ گونه اگر مگری را نپذیرفت  و معتقد بود که تجاوز به سر زمین، تجاوز به سرنوشت، تجاوز به ارزش های میهن و هم میهن ما، اگر مگر ندارد . ”
آقای حکیمی همچنان با تاکید روی این نکته که  ” . . . درست است که شهید مجید مبارزه علیه ارتجاع و امپریالیسم  را کار توده ها میدانست و برای بسیج توده  به ایجاد جبهه متحد ملی افغانستان  با شرکت تمام نیرو های ملی و مستقل دست زد . حال هم اگر می بود در تشکیل جبهه  ضد ارتجاعی و ضد امپریالیستی از نیرو های مستقل و ملی پیشگام میشد و آنرا متناسب با شرایط امروز سازماندهی میکرد ” ، خواست  روی  حقانیت مبارزه و اندیشه ی انقلابی  مجید شهید تا کید نماید .
خانم خورشید عطایی شعری از روان شاد  زمانی را که پیرامون درد  های وطن ، استبداد طولانی رژیم سلطنتی  وبخصوص  نقش مبارزاتی  شهد پاکباز ( عبدالقیوم رهبر) علیه استبداد ، استعمار و ارتجاع سروده شده است ،  بخوانش گرفت .  خانم عطایی همچنان متذکر شد که روان شاد ( زمانی ) در زندگی اش  به موصوفه توصیه نموده بود تا سروده ی وی را با صدای خودش زمزمه کند .
سیامک ستوده نویسنده ، ژورنالیست و محقق ایران زمین مقیم تورنتو نیز در اطراف جوهر مبارزه  و ضرورت آن برای بقا در هر زمان و مکان صحبت نموده  افزود : ”  به هر کسی که در راه حصول آزادی و آزاد زیستن مبارزه میکند و شهید میشود ، باید حرمت گذاشت ، صرف نظر از خصوصیت فکری و اندیشواره گی او ”
  طی این محفل ،  خانم روحگل حشمت ، خاطراتش از زنده گی مبارزاتی ، گرفتاری و شهادت روان شاد سید کاظم( دادگر) برادر  خویش را بیان نموده  شعری را که اندرین زمینه سروده بود ، بخوانش گرفت که مورد استقبال حضار واقع گردید .
قاضی موسی هستی مدیر نشریه ی طنزی (بینام )  نیز ضمن یاد آوری از خصوصیات مبارزاتی بعضی از شهدا ی وطن و صحبت خودمانی و صمیمانه ، پارچه شعری را که در همین مورد سروده بود قرایت نمود که طرف  استقبال حضار واقع شد .
دکتر رحیم آذر یکی دیگر از اشتراک کننده گان بود که شعر زیبای حماسی بنام لاله ی خونین در  وصف مبارزات و پایداری های شهدای عزیز و وحدت مبارزاتی روشنفکران  کشور ما  را  با حرارت خاصی زمزمه نمود که در محفل طنین موثری داشت .
آقایان  نجیب ثاقب  و علی آغاشیرین  دو تن از زمره ی منسوبین جنبش انقلابی افغانستان نیز سروده های میهنی شان را طی این محفل بخوانش گرفتند که بیانگر احساسات نیک آنان در قبال حوادث تاریخی کشور و سر نوشت سرسپرده گان راه مردم  بود .
خانم نسرین پروانی  ، سروده ی انقلابی شاد روان ایوب ( نیزک ) یکی از شهدای سامایی بنام  یاد واره ی خون  را توام با احساسات وطپرستانه بخوانش گرفت  .  موصوفه  همچنان ، مقاله ی فشرده و پر محتوای  خانم نسرین معروفی را که بهمین مناسبت از آلمان فرستاده شده بود ، با شور خاصی تقدیم حضار نمود  که مورد توجه قرار گرفت .
خوانش مقاله ای  در دفاع از شخصیت والای مجید شهید و سایر شهدای میهن از طرف آقای عظیم نیلاب بخش پایانی محفل مذکور را تشکیل میداد .  وی طی مقاله اش افزود : ”  دهن کجی و بی احترامی از سوی ته مانده های استبداد و ارتجاع علیه مجید شهید هرگز نمیتواند از بزرگی این قهرمان ملی بکاهد “
در بخش اخیر برنامه ، آقای سلیم نوری ، ضمن ابراز تشکر از اشتراک هموطنان در محفل ، شعار های آتی را با صدای بلند  فریاد کرد :
زنده و جاوید باد یاد شهدای راه آزادی ، دموکراسی و ترقی اجتماعی در افغانستان و سراسر جهان !
زنده و پیروز باد مردم آزاده و زنجیر گسل افغانستان !
مرگ بر تجاوز گران و ایادی آنها !
خود فروخته ی آنها در سه دهه ی اخیرکشور !
پا ینده باد افغانستان !
در ختم محفل ، حاضرین به صرف  غذاییکه   از طرف خانواده های شهدا  و دوستداران این جان باخته گان راه مردمی تهیه شده بود ، دعوت شدند و محفل1 در ساعت 6 شام   با صمیمت خاصی پایان یافت .  

سودایی  از کانادا 

شنیدم، اخیرا، برخی از دست اندر کاران وبسایت ( افغان-جرمن آن لاین )، با پیروی از پالیسی های ضد مردمی دوران سلطنت و به تقلید از یاوه گویان سلاله ی استبداد، دهن به بی احترامی علیه مجید شهید فززند دلیر، آزاده، خردمند و ضد استبداد سر زمین عزیز ما گشوده اند. یکی از بی احترامی هایی که اورنگ نشینان بیگانه پرور در کشور ما با استفاده از دم و دستگاه دولتی شان در برابر شخصیت های وطنپرست، آزاده و ضد استعماری انجام میدادند، وارد کردن عمدی اتهام ” دزد ” و ” رهزن ” و ” . . . ” بود که مجید مبارز نیز از این اتهام نا جوانمردانه و بیخردانه ی آنها در امان نماند . 
هر چند مردم عزیز ما با شناخت دقیقی که از فرزندان مبارز، فدا کار و آزادیخواه خویش دارند، همیشه به ریش دروغ پردازان دولتی و نوکران ارتجاعی آنها خندیده اند، باز هم، برای آنکه بار دیگر ریزه خواران خوان سلطنت استبدادی را شرمانده باشیم، اینک، خاطره ی مبارز صادقی بنام ( س. الف ) را از ( ویژه نامه ی شهید مجید کلکانی ) اقتباس مینماییم تا نمونه یی باشد از پاکی و خردمندی مجید شهید :
” سال 1355 بو د . در اختفا زندگی میکردم، به اصطلاح ” یاغی” بودم . یکی از روز ها آغا را در کلکان دیدم، حرفهایی در گوشم چکانید . میدانید چه شد ؟ پیش از تاثیر بخشی اندرز های آغا باید بگویم که از کارم راضی بودم . خود را ابدا ملامت و سر زنش نمیکردم و نه ترک مخاصمت می گفتم . در شمالی از سالهای سال به اینسو – تا آنجا که خود بیاد دارم و تا آنجا که از پیر مردان شنیده ام – دشمنی و عناد دامنگیر مردم بوده است . این دشمنی ها خصوصی و خانواده گی بودند . د شمنی هایی که مثل پیچک تار تنیده بود. لطف و صفا، همدردی و برادری و ترحم و اشفاق را در دلها می خشکانید. منهم یکی از کسانی بودم که بذر لطف و محبت در دلم نزدیک به خشکیدن بود. اگر آن تصادف نیک روی نمیداد، اگر آغای برزگمرد دانه های تلخ مخاصمت را از زمین دلم نمی چید و بجای آن تخم عشق به انسان و انسانیت در دلم نمی نشانید شاید امروز آدمکش بیهوده یی بیش نبودم . خوب یادم هست که آغا بمن گفت : تو هم سیدی و منهم . این کوچه گردی ها و مردم آزاری ها بما نمی زیبد. ”
در صدای او چیزی نهفته بود . وقتی صدا از زبانش بیرون شد و بگوشم خلید، لرزیدم . مثل این بود که وجود درونم زیر و زبر شد . در کتاب های دینی خوانده بودم که وقتی ملایک گل آدم علیه السلام را سرشتند و ذات الهی در آدم روح دمید، آب و گل به زبان آمدند و با خلقت آدم (ع) خلقت الارض پدید آمد . امروز وقتی می اندیشم این معنی را در خود مییابم که آنروز منهم آب و گل بیجایی بیش نبودم . مرده بودم و مانند کور مادر زاد در ظلمتی فرو میرفتم که آخرش پیدا نبود. از آغا پرسیدم که منظور ش چه باشد ؟ بجوابم گفت : ” اگر سواد داری برایت کتاب میدهم بگیر و بخوان “، آنوقت خنده ی با نمکی بر لبش دوید و گفت : ” میدانم یاغی هم هستی. برای یاغی هایی مثل من و تو گذشتاندن یکروز به درازی یکسال است . بیا و عمر عزیزت را بیهوده تلف نکن . اگر از کتاب خوشت نیامد دور انداختنش هم کار مشکلی نیست.” ولی با تاسف نرفتم .
با وصف اینکه آنروز معنی حرفهای آغا را نفهمیدم تاثیر از گفتاراو در من بجا ماند و تا امروز که خاطره اش را بیدار میکنم تاثیر آن گفتار ساده و پر معنی همچنان به قوت خود باقی است. شاید آنروز خیلی زیر دلم خندیدم . عجب رهنمایی ! بیا و کتاب بخوان. این کتاب چه دردی را دوا کردنی است . روز های دراز از خود میپرسیدم که کتاب مگر به درد میخورد؟ و لاجواب میماندم. آغا آنروز یک نکته ی دیگر را هم در گوشم زده از من پرسید که ” با دشمن داری ها چه حالداری؟ “، گفتم : حاضر و آماده . باز هم پرسید : ” تنها خودت با دشمنانت دشمنی داری یا همه اهل خانواده تان ؟ گفتم : همه . . . و او خندید و گفت : ” تنها خوشی خود و خانواده ات را در نظر نگیر ! برادر جان ! افغانستان خانه ی ماست، تمام باشنده گان آنی خاک خانواده ی ماست، اگر مرد هستی با دشمنان مردم دشمنی کن تا بعد از سرت بگویند: مرد!
صدای او مثل کوبه در مغزم کوبیده شد . سرم پر از صدا شده بود. هر جا میرفتم این صدا در گوشم متوالیا می پیچید و گوشم را زنگوله بار میکرد . ” با دشمنان مردم دشمنی ! با دشمنان. . . اگر مرد هستی . . . اگر . . .
به هیات آدم منتر شده ای در آمده بودم . پیش از آنکه این کلمه را شنیده بودم که میگفتند : سحر و جادوی کلام، اما معنی آنرا نمی فهمیدم . بعد از دیدارسر پایی با آغا دانستم که جادوی کلام یعنی چه؟ بعد از آن خودم را ملامت کردم، خواستم آدم شوم و از همه با لا تر، مرد شوم. به راهی که آغا نشانم داده بود، رفتم تا امروز که با تو خواننده ی عزیز حرف میزنم سر از راه او بر نداشته ام. هنوز هم نمیدانم که آنطور که آغا میگفت، مرد شده ام یا نه ؟ بهر تقدیر، با سپاس صمیمانه از آغا در راه مردی قدم نهاده ام و تا آخرین لحظات زند گی راهم را ادامه خواهد داد.
مجید ! برادر ! تو با دعوت انسانی ات زنده ام کردی ! تو بمن عمر دو باره بخشیدی ! دستم بگرفتی و از کجراه انحراف در صراط المستقیم کشاندی ! تا زنده ام لطف بی نهایت و دین بزرگ ترا نخواهم توانست ادا کنم، جز اینکه در راهت مردانه پیش روم و به آرمانت وفادار بمانم . ” (پایان)

سو دا یی – کانادا

اقتباس: ازسایت گفتمان