شور خفته

نه میخیزد زدلها شور بزم  عشق و آوایی
مگر خفتست مرغ  نمه پرداز فغان زا یی؟

چه شد آن رهروان  وادی پهناور  عرفان
که با شور نوا خیزی شوند ما را تسلا یی

فلک تا میتواند میزند آتش به  جان   ما
سوای آنکه  یک روزی کند ما را دلاسایی

به آب و دانه ی کوی قناعت الفتی ما را ست
نداریم  آز قارون و  هوای  شوخ  رعنا یی

کسی کو را به پای دل نباشد حلقه ی زلفی
کجا21 خواند حدیث حلقه ی زلف سمن سایی؟

نیاساید  به ملک بیخود یها  هر کرا شوریست
که عاشق را نمی شاید هوای  سود و سودایی

بیا بنگر که ( پیکار ) فرو افتاده  در غربت
همی نالد ، ولی از کس نمید ارد  تمنا یی .

پیکارپامیر – تورنتو

                پیک عمل

هرگز  دل  دیوانه  ی ما  شاد  نگردید
وز قید  بلا  یک  نفس  آزاد   نگر دید

هر قدر که در کوی وفا رفت و گذرکرد
جز خسته تر و نادم  و نا شا د نگردید

عمری سپری شد به هوای “من وما” لیک
افسو س  کزان ، بیشه یی  آبا د نگردید

چون پیک عمل  گام نزد  جانب  مقصو د
آهنگ  جرس  ،  همره  فر یا د  نگرد ید

آهی که نشد موج و نه از سینه بدر رفت
شوری  به  دل  قافله  یا  با د   نگر د ید

نسلی که برفت   تا نه  رود آب رخ   ما
صد حیف که  در انجمنی  یا د  نگر د ید

هر چند شنیدم  سخن  عشق و وفا لیک ،
دید م  که  کسی  همسر  فر ها د نگرد ید .

پیکارپامیر – تورنتو

بر گرد مسافر . . .

ای آرزوی رفته به کو ی فسا نه ها
ای شاهوار گم   شده  اندر خرابه  ها

پرسیدم و تپید  م و در خود  فرو شدم
رفتم به کوچه  های  حصیر گما نه ها

گفتم  اگر پرنده ی جانت  رها  شو  د
از تنگنا ی  بنده گی و دام  و دانه  ها

بگذشت روز وماه من و سالها ی عمر
باشد هنو ز  بار فرا قت  به  شانه  ها

چشمم  به راه  مانده و پیکی  نمی رسد
از یک جها  ن  سبز و خروش جوانه ها

ای رفته در  کجایی که  یکبا ر  بنگر ی
بر آه  بی  صدا ی گلو  ی  زما نه   ها

بگرد  ای  مسافر دیر آشنا  بس   است
باشد در انتظار قدو  م   تو  خا نه   ها.

                        ماه جون 2008

                                   نشان تهمت

بیا بیا که  ببینی  چگونه  آب شد م
به دشت بیکسی آیینه یا سراب شد م

                           حدوث رنج چها  کرد و اشک  ما چه فز و د
                           ز  سوز آتش غم   بار  ها   کبا  ب   شد  م

بیا بیا  که  ببینی  توای پرنده ی دور
گهی چو قطره چکید م ، گهی حباب شدم

                          به  روز   گار سیاهی   پرست  خیر ه   نگر
                         نشان  تیر  پر از  کینه  بی  حسا  ب   شد  م

به فصل رنگ  امید  و به نو  بهار خیال
فنای  صاعقه  یا  آتش  شها  ب  شد  م

                          دریغ  و درد  که در لحظه های  بز م  و سرود
                          چه  زود  خسته  شد م  یا چسان  خراب  شد  م

به سر فتاد خم و شیشه ها شکست ، مگر
نشان   تهمت  تمهید  ”  ناصواب ”  شد  م

                            بیا بیا  که  ببینی  تو ای   همای   بلند
                           که من  چگونه  زهجر تو در عذ اب  شدم .

                                         پیکارپامیر- تورنتو    ماه جون 2008