مرثیه ای  برای شهید قیوم رهبر

ما پرنده ایم و تو پرواز
 چشمان خاطره  درخون است
 کاج های تجربه گلگون است
درعزای تو
آرزوهای زلال
درشرار آتشکده مدفون است
مأیوسی تاک
ازدروپرچال باغ می بارد
چشم بیدار
شاید فصلی بود که حالا چون شبنم بر خوابدار می بارد
اکنون که شور شقاوت
درهمه جا دام زده است
چشم را بسوی تو صیقل باید داد
گوش را درمشرق ِ زمزمه ات باید چرخاند
انگشت را در اقیانوس صداقت و صدایت باید شُست
چشمان خاطـره رنگین است
کاج های تجربه سنگین است
دســـتهای حادثه  آمین است
سخنانم رادر آب سحرگاهان
صدایم را دربهاران  خونین
نگاهم را در تبسسم  تو
می شویم
که طوفان و تواضع از کلکهای  جاودانه ات معنا یافته است
صدای تو، آسمان آزادی ست
نگاه تو ، کهکشان آبادی ست
غیاب تو، آتشفشان بربادی ست
ما پرنده ایم
تو پرواز
ما حنجره ایم
تو آواز
ما خندۀ افتاده ازنیشخندِ سپیده دمیم
تو کوهِ نور
ما تلخ ترین خاطره ایم
تو خاطرات شیرین و ماندنی انگور
سلام کهکشان وباران برتوباد
سلام کهکشان وباران برتوباد

۲۷جنوری۲۰۰۹ 

می دانی اینجا کجاست؟

احساس زمين هایش سانحۀ سوختگی دارد
عاطفۀ تاکستان هایش سارقۀ ساختگی دارد
عزم کاشانه هایش
بر شجاعت خود فروریخته
چيغ کودکانش
قطره قطره گم ميگردد در بينوایی خود مثل شمع های سوخته
بغض مادرانش
مشعل اشک را بر سياهی های چادر آویخته
خاطرۀ پيرزنانش ،
مانند قاب تلخ وافسرده درگوشه ها ی فراموشی از هم گسيخته
باصرۀ پيرمردانش
با مرثيه های جگرسوز آميخته
درآفاق ظلمانی
بر اُفق رخساره های مروارید
هنوز اندوه می بارد
می دانی اینجا کجاست ؟
می دانی اینجا چهاست ؟
سرزمينی که واژه در گلویش کارطوس ميگردد
سرزمينی که نفس در سينه اش ابری بر ناموس ميگردد
آری اینجا سرزمينی ست که نام صدای شهپره هایش افعانستان است
افغانستان
افغانستان

پهلوان کوهدامنه یی / می ٢٠٠٦ کابل

راه هرچند تیغه زار و طولانیست
اما
به صبر وشکبائی بایدرفت در دالان
زمین پردام
کمین پر شام
تا بدانی که رنج  یعنی رفتن تا پایان
تا بدانی که باغ یعنی مباحثه با دُخت ِدرختان
نجات انسان
افسانه خواهد ماند
اگردرنگ نکنی که تاریکی یعنی جهل
یعنی شعور شیطان

                                                          پهلوان کوهدامنه ای  جون /٢٠٠١

اهدا به مجید این فرزند دلاورخلق ! بزرگ مردی که ازدروازه ی تاریخ گذشت
وبه افسا نه ها پیوست .
قهرمانی که  تمام هستی خود را برای خوشبختی خانواده ی بزرگ ملتش
وبرای خانواده ی بزرگ انسانیت ، بخاطر ترقی ،عدالت وانقلاب
وقف کرد.

ستا ره ای درآسمان امید

تا درازنای  شب های  خوشرنگ  ِ شط شط ِ کاریز ها
در خموشنای راه ها  و شرشره های شریف ِ آبریزها  
در کنار ستاره ی رمز آمیز
پیوسته گذر کردیم
پیوسته گذر کردیم              
برهیا هوی تندر وباد
بر چکامۀ کارتوس و صیاد
بر همهمۀ شانه های کبود اما شاد
پیوسته گذرکردیم
پیوسته گذر کردیم
تا زمزمه های زیتون وقهقه های پسته و های های انگور
تا انتهای نفسگیرنبرد تا پُشت ِ زخمی بیشه های پُر ازدور

توچون سپیده دمی در افقگاهِ صبح آزادی
درخشیدی ازهیبت ِ نور
بر لامسۀ تشویش آبایی
نگاهت آینه ی بود
دربرابر ترانۀ  تاریخ
کلا مت آیه ی بود
در برابر تجاهل ِ فتح
وقتی که
چریک های شاد
درجدار شب های مهتابی
ازغرش  کوه دامنه ها ،  می شوریدند
صداقتی در کوچه باغ ها ی نجابت ، گــُـل میکرد
وقتی صدای چریک ِ وادی عهد
ازگوش  میقات ِ انا ربُن های سرخین قند هار
از گوش دره های طوفا نزای  نورستان وخاطره های کنر
ازگوش  خونین  ِ فرقه های پکتیا وحسین کوت
گذرمیکرد
ما
در زیر آبشار  عشق
با عقابان زخمی یکجا
پیوسته گذر کردیم
پیوسته گذر کردیم

نقش گا م های توست
شبچراغ راه ِ چاووشان
نقش کلک های توست
سفرنامۀ سفر بدوشان
میدانم
تودرین کهکشان مرموز وخموش
ستاره ای  رزم  ِ رخشانی
اندیشۀ عزم افشانی

ایکا ش
به جستجوی بلند تو
می توانستم
می توانستم
نردبانی بسا زم ازنور
به ارتفاع هفتاد آسمان
تا بر خورشید ِ خورشید ِ پیشانی ات
بوسه زنم
بار
بار

پهلوان کوهدامنه ای      / جون / ٨ ⁄ ٢٠٠٨