کتیبه دیواری

افسانه ای عشق تو به تکرار نوشتند
در وصف قدت آیت بسیار نوشتند
شور نظرت را به غزلپاره سرودند
نام تو بهر کو چه  بدیوار نوشتند
 
 
در احتراق بزرگ ، بادو زبان سرخ آویخته از چشما نش به آیینه ها سخن میگفت هنگامیکه سربازان پس از تحصین طولانی دهکده ها ، نا امید به خانه های خود بر گشتند . نقش پایش آوازه بود وراه ها  هنوزرنگین کمانی انداز اسرار.
شب در سیاهی گم شده است ،ستاره ای میدرخشد ، مرداب خوابیده است تنها سگها خواب ناآرامی دارند . ماشه ای
مسلسل نفس های عمیقی کشید ستاره وسرب ، استاده و مذاب در هم شدند . میخواستم لحظه ای  بخوابم اگر این سگ سیاه صاحب مرده بگذارد.
عابر گذشته است و سایه اش هنوز بر سینه ای دیوار ها میرقصد با امتداد و ارتفاعی که نسبت ابریشمینی دارد با  شانه
هایش. پرنده گان بلند پرواز ، بی نشانه ای را جستجو میکنند در آشیانه ای بر شانه های هندو کش .
اسپی سفیدی بی سواری که از معبر عقربه ای ساعت میگذرد ،تجلی یادواره ای است که این شهربا او آشنااست.
رستم فرزند ابولقاسم است اما او از بیضه ای سفید پایمردی های خود سر بر کرده است.                                       
کسانیکه پنجره ها را گشوده اند میدانند که در این آسمان ستاره ای میدرخشد دنباله دار.           
 

 مسعود قانع    22-05-08

برگرفته: ازسایت گفتمان

 فلسطین جدال بودن با نبود

فلسطین سرخ

                 فلسطین زرد

                                  فلسطین کبود

بغلان را به تازیانه می زدند

شاعر بغلانی

                 قطره 

                        قطره 

                              نمک میگریست

شعر بغلانی را تازیانه می زدند

                                     بغلان ساکت بود

او تازیانه را احترام میکرد

                  تازیانه زبان سیاه درازی داشت

 او تازیانه  را احترام میکرد

تازیانه 

             واویلایء بزرگی بود

او تازیانه را احترام میکرد

تازیانه 

زخم سوزناکی را

                    بر شانه ها ترسیم می کند.

او تازیانه را احترام میکرد.

دهلیز طولانی تاریخ

و انبوهی زنجیر های آویخته 

                             بر دیوار تاریک نمدار 

 یک روز دست فلسطین را خواهم 

                                       گرفت

و اورا با خود به بغلان خواهم برد

«چشمه شیر» را 

                   به او معرفی خواهم کرد.

                                                      و« قیصر خیل »را .

او را به «چم قلعه» خواهم برد

تا بز کشی را

                 با چشم سر تماشا کند

من اورا به خانه ی خود 

                              خواهم برد

و در باغچه حویلی ام خواهم کاشت

تا از زخم هایش 

                     خانه ام روشن شود.

من فرزند فلسطین ام 

اما فلسطین سنگی است در دستم 

                            که هرگز به زمینش

                                              نخواهم گذاشت 

فلسطین انتفاضه است

من انتفاضه رابه بغلان خواهم برد

فلسطین بوسه یهودا را 

                            بر گونه هاش دارد

و بغلان صلیب فرزند خدا را

                               بر پشتش

شلاق گردان در هوا 

                          لحظه هارا زخمی میکند

بغلان قامت راست میکند

و شلاق برسنگی فرو می آید

یک لحظه ای پر سوخته 

                             بر خاک نجوا میکند

 فلسطین  اما ،

زندان است 

              و زیتون

فلسطین زخمی

                    فلسطین خسته

                                     فلسطین پرخون .

  م.ق. فرانکفورت   18/11/2002