چمید ن

زنم که کار ثمر بخش جستجوی من است
رهائی از ستم غیر آرزوی من است
مرا ز لعل لب وچشم نرگسم بیزار
چمید نم به خمستان علم شکوهی من است
بنام ساقی میخا نه کار هرزه گریست
بعشق نا ب رسیدن دگر طلوعی من است
شکوه معبد و بتخا نه ام و راز هنر
چو آ هوی ختنم دشت ودره کوی من است
ز اشتهای پلیدان زشت حیوان خوی
درون دخمۀ ویرانه جسم وروحی من است
دو چشم مست وشرر بار او گنا هکار است
حصار ونای بسازد که این سکوی من است
منم که خشت بنای جهان امروزم
بقای نسل بشر خصلت نیکوی من است
به قله های فلک سرزند زدامن من
شکوه وفخر جهان زادۀ شکوه من است
منم چو مادرعالم وفیلسوف جهان
که دانش بشر از نسل من طلوعی من است

زنیش افعی واژدر اگررها گردم
بسوی علم، تمنا وآرزوی من است
قفس عوض شده وبال پر بسوخت مرا
تغیر ذهن قفسدار جستجوی من است
قفس دگر نتواند مرا اسیر سازد
شکستنش زدو تا بو ،چو آرزوی من است .

********

دوبیتی

زنم که زندگیم بازی نگارستان
چو گلبن که بروید به متن خارستان
زنیش چشم فرو مایگان آدم روی
نمیشود زگل رسته ام بهارستان

********

درین دنیای بی پایان که هرکس جای پا دارد
زنی با سینۀ لختش عجیب شورونوادارد
درون سینه میلرزد دل صد پاره آویزان
هزاران زخم ازچشم شرر با شما دارد

      مزن آتش  گل صد برگ زیبا را

مزن آتش به گلبر گت
مسوزان استخوا نت را
خودت با دست خویش هرگز مسوزان روح وجانت را
تو ای سنگ صبور عصر الماس،علم وتخنیک شگفت آور
نمیدا نی ؟
به این آتش زدن در گلشنت هرگز نسوزی ریشۀ اصل معمارا
بپا ایست !
قد بر افراز !
شعله هارا ، قوغها را ،
خرمنی ساز بر بساط  فتنۀ عفریت یغما گر
که بازنجیر شیطا نی خویش بربسته خالق را
قفس اندر قفس ،
محکوم ومحروم ساخته مرغان عاشق را .
دیگر گمگشته ومست ازغروروقدرت جسم هیولایی
که نا موزونی وجبر طبیعت را نمایان است
زخود خواهی وخود بینی فراموش کرده وگیچ است
که درهنگام لذت ازانارین بادۀ ناب دل مجروح وپردردت
چسان لرزان ودرپیچ است
نمیخواهد بداند این حقیقت را
که زن همزاد همراه هست
نسیم صبح فردا هست
درون بستر قلبش فروزان مهر بیتا ب است
درون ساحل جسمش گهر بارعشق نایا ب است
بیک د ستش بجنباند جهان بیکران را
بد ست دیگرش گهوا رۀ مفهوم،انسا ن پرتوان را
وبا لا لائی شب عرضه میدارد به “ان – سان”فرزند
اعتماد و قدرت وعشق اهورا را
اصول و نظم فردارا
چرا باید بسوزانی ؟ تو آن پری دریارا
عروس عشق ورویا را
توای دلبر !
تو ای با اژدها همسر
زسنگ خاره باش سختر
بسوزان خاردر بستر

به این آتش زدن در گلشنت
هرگز نسوزی ریشۀ اصل معما را
بپا ایست  قد برافراز!
شعله هارا، قوقهارا خرمنی ساز
درمسیر حرکت چشم تبهکاران
که با تیرنگاه فتنه انگیزی
شکارت میکنند با عنکبودین ، تارهای زر
ونیز اندر مسیرقدرت دست ستمکاران
که باامیال وحشتزا، بنام  دین و آئین ، حرمت وتمکین
کنار بسترزیبا ی آغوشت، جها لت چشم دل را بسته وبر عشق خویش ذولانه میسازند
بخورشیدی تلوع ناکرده دراین درۀ اوهام
حصار وقلعه میسازند
چرا باید بسوزانی،گل صد برگ دنیارا
عروس ناز فردارا
به این آ تش زدن درگلشنت
هرگز نسوزی ریشۀ اصل معما را
بپا ایست قد بر افراز!
شعله هارا قوقهارا خرمنی ساز
وبزن برخرمن هستی ،
آن دیوشریر، خفته در گهواره وبا غت
که درگلخانۀ چشمت ودربتخانۀ قلبت
گل نومیدی وافسانه میکارند
رهاساز قلب پردا غت وپرواز عقاب آسا بسوی نورآغازکن
رموزی معرفت آموزورمز تازۀ سازکن
وکاری کن که عنقا رابه باورها بگنجا نی
شوی در ذهن عصیانگر تو هم موجود انسانی .
مزن آتش بگلبرگت
مسوزان آن گل زیبا وصد برگت
                         مزن آتش ، مزن آتش

                       پیام زن                                                                        

بشنو   پیام زن   بنگر   در  جهان   زن                            
           ابراز کن حقیقت روح و روان زن

باور بکن که هستی دنیا زهست اوست                                       
          بر تارک  فلق  بدرخشد نشان  زن

زن را به جایگاه اصیلش  قرار ده                                       
          بنگر بچشم عقل تو تاب و توان زن

مرد ار به عرش لایتناهی رسیده است                                       
          جا یش بود بدامن گوهر نشان زن  

بی زن چمن زبوی گل وعطر یاسمن                                         
         خالیست جلوه ای نبود بیجمال زن

برعشق تکیه کن به محبت پناه ببر                                              
          سر سای پای عاطفۀ  بی کران زن

      به قلم: عزت آهنگر